خیزید عاشقان که سوی آسمان رویم           دیدیم این جهان را تا آن جهان رویم

نی نی که این دو باغ اگر چه خوش است وخوب    زین هر دو بگذریم و بدان باغبان رویم

سجده کنان رویم سوی بحر همچو سیل      بر روی بحر زان پس ما کف زنان رویم

زین کوی تعزیت به عروسی سفر کنیم        زین روی زعفران به رخ ارغوان رویم

از بیم اوفتادن لرزان چو برگ و شاخ             دلها همی تپند به دارالامان رویم

از درد چاره نیست چو اندر غریبی ایم          وز گرد چاره نیست چو اندر خاکدان رویم

چون طوطیان سبز به پر و به بال نغز            شکرستان شویم و به شکرستان رویم

این نقشها نشانه نقاش بی نشان             پنهان ز چشم بد هله تا بی نشان رویم

راهی پر از بلاست ولی عشق پیشواست   تعلیممان دهد که درو بر چه سان رویم

هر چند که سایه کرم شاه حافظ است         در ره همان به است که با کاروان رویم

ماییم همچو باران بر بام پر شکاف              بجهیم از شکاف و بدان ناودان رویم

همچون کمان کژیم که زه در گلوی ماست    چون راست آمدیم چو تیر از کمان رویم

در خانه مانده ایم چو موشان ز گربکان         گر شیر زاده ایم بدان ارسلان رویم

جان آینه کنیم به سودای یوسفی              پیش جمال یوسف با ارمغان رویم

خامش کنیم تا که سخن بخش گوید این      او آنچنانک گوید ما آنچنان رویم

                            از دیوان غزلیات مولانا جلال الدین رومی