هنگام افتادن چه سر و صدایی می کنی!همه رویاهای زمستانی مرا به هم می ریزی.

برگ بر آشفت و گفت:

ای فرومایه فرونشین!موجود بی آواز و بد خلق!تو در هوای بالا زندگی نمی کنی و از صدای آواز چیزی نمی فهمی.

آنگاه برگ پاییزی روی زمین خوابید و به خواب رفت.چون بهار رسید باز بیدار شد و یک تیغه گیاه بود .

هنگامی که پاییز آمد و خواب زمستانی او را فرا گرفت و برگ ها از همه جا روی او می ریختند،زیر لب با خود می گفت:

وای از دست این برگ های پاییزی!چه سر صدایی می کنند!همه رویاهای زمستانی مرا به هم می زنند.